zamek dolnośląskie

Turystyka Zamek Blatnica – a mówiąc precyzyjniej to, co z niego do dzisiejszych czasów przetrwało – to jeden z przykładów architektury obronnej na terenie Słowacji. Znajduje się on we wsi Blatnica – stąd też jego taka, a nie inna nazwa. Historia tego obiektu rozpoczęła się w drugiej połowie stulecia trzynastego. W tamtych czasach pod tym obiektem biegła Via Magna – takim mianem określano bardzo popularną i dużą wówczas drogę o charakterze handlowym. Pierwsza historycznie udokumentowana pisemna informacja dotycząca tego zamku pochodzi dokładnie z początku czternastego stulecia. W całej swojej historii zamek posiadał bardzo różnych właścicieli, stanowił on między innymi królewską własność. Poza tym niejednokrotnie był on niszczony, w związku z czym zachodziła potrzeba odnawiania go. Jednakże już wraz z początkiem lat dziewięćdziesiątych wieku osiemnastego obiekt opustoszał i od tamtego momentu zaczął zamieniać się w ruinę, którą jest do dziś. Jego mury nie są zabezpieczone, więc turyści powinni uważać.

Obecnie w miejscu kościoła znajduje się sąd. Kościół i klasztor powstał w XVII wieku, kiedy to do miasta chciały się sprowadzić ze Starego Sącza siostry klaryski. Klasztor znajdował się tuż przy murach obronnych na południu miasta. Mimo wielkiego zapału siostry budowy nie dokończyły i przejęli ją ojcowie Pijarzy. Klasztor miał powstać po to, aby uruchomić także w mieście szkołę męską. Kościół, który wybudowali pijarzy był bardzo mały, gdyż składał się tylko z jednej nawy. Budynek pokryty został tzw. sklepieniem beczkowym. Natomiast po jednej ze stron kościoła stanął budynek klasztorny, w który wbudowana została również baszta. Oczywiście jak przy każdym klasztorze nie mogło też zabraknąć ogrodu bogatego w niezwykłe roślinne okazy. Ostatecznie szkoła, którą planowali otworzyć pijarzy nie została uruchomiona. Gdyż kilka lat po wybudowaniu kompleksu zakon został zlikwidowany. Wszystkie budynki zostały przeznaczone na wojskowe magazyny, w których swoje zapasy trzymali Austriacy. Później budynek przeszedł gruntowny remont i w XIX wieku powstało w nim m.in. gimnazjum. Następnie budynek pełnił funkcję więzienna. Niemcy rozbudowali klasztor dostawiając trzecie piętro.

Na dodatek pod koniec XIX wieku wyburzono także kościół i na jego miejscu stanął budynek, który przeznaczono pod sąd. Toruń - Kościół parafialny św. Jakuba Apostoła Kościół parafialny św. Jakuba Apostoła wzniesiony został w latach 1310 - 1340 na terenie Nowego Miasta Torunia, a ufundowany został przez zakon krzyżacki. Wkrótce po lokacji Starego Miasta Torunia, nieco dalej na wschód założono Nowe Miasto Toruń. W połowie XIV wieku powstało tu prezbiterium i trójnawowy korpus nowomiejskiej fary. Zgodnie z tradycją wieża została pokryta dwubocznym dachem. Następne dziesięciolecia zajęła budowa kaplic bocznych. Największą ozdobę kościoła stanowią mistrzowsko opracowane detale i system podpór, który dziś w większości skryty jest pod dachem. W 1343 roku w świątyni zostały zainstalowane pierwsze w Polsce organy. Po "potopie szwedzkim" kościół przejęli benedyktyni reguły chełmińskiej. Rządy ich trwały w klasztorze do roku 1833, kiedy to nastąpiła kasata władz pruskich. Wewnątrz świątyni przetrwała do dziś część gotyckiej polichromii, wiele ołtarzy i rzeźb. W XVII wieku w kościele pojawiły się dzieła manierystyczne, barokowe i rokokowe. Obecnie w Kaplicy Świętego Krzyża znajduje się rokokowy ołtarz.